Det er ein blanding av gamle og nye bilete frå Skudesnes, der Solstad sitt hovudkontor ligg, eg har arbeidd med. Her er nokre av dei:

Vanlegvis lagar eg kun unika-bilete, men eg har nokre få bilete som er serie-produsert, og desse er nokre av dei.

Då vil eg gjerne ynskje Nordmann Arctic lukke til på ferda!

Desse er det store hovudbilete du ser med ein gong du kjem inn i messa.

“Horisont”, 50×120 cm

Ved sida av det heng eit anna bilete, dette med motiv frå den steinete stranda ved søvika, berre nokre få hundre meter frå der skipet vart bygd.

“Orion Søviknes”, 50×75 cm

Det siste bilete i messa er og frå Sunnmøre.

“Sunnmøre”, 40x80cm

eit utdrag av teksten på bilete:

Her ser du bileta på veggane i messa.

Nok eit bilete frå Søvika, desse nausta prydar dag-rommet.

“Søvik naustrekkje”, 40×75 cm

På motsatt vegg finn dette bilete av tauverk ombord i ei segl-skute.

Og her er dei på veggane.

Nok eit bilete med tauverk. Eg trur dei fortel mange tause historiar i hardt arbeid.

“Tau”, 60×90 cm

Frå røyke-rommet.

Om me forflyttar oss opp i båten, kjem me til Kapteinens lugar. Her finn me dette bilete.

“Moka” 50×75 cm

Eg fann denne båten i Port Townend og fall for den slitne sjarmen.

“Ankeret til Bounty”, 50×75 cm (tittelen seier vel alt om motivet) er i chiefens lugar.

Det siste felles-rommet er konferanse-rommet. Eit møterom med krav til klare tankar og effektiv møte-verksemd. Så eg tenkte det kunne passa med klare fargar her.

“Rød!”, 80×100 cm

Dei beste ynskjer for Stril Orion og hennar mannskap!

Haugesund Teater sin største produksjon nokon gong, med 100 mann på scena (60 pr forestilling, då ungane deler roller). Satt til 1925 og 2011, viser det vegen til to sterke kvinner.

Elise, spela av Solveig Andsnes, spelar ein skodespelar som spelar Amanda i ein spelefilm. Filmen startar innspeling berre 4 veker etter at ho har termin med tvillingar, hennar 4. og 5. barn.

Mannen hennar Bjørn, spela av Jørgen Langhelle, har lova å ta seg av ungane, så ho får gå attende til jobb og fullføre drøymerolla si. Problema startar då ein av tvillingane ikkje vil ta til seg næring via flaske, berre amming kan få mat i den vesle.

Den historiske Amanda Sofie vert spela av Linn Løvik. Ho er delvis ein observatør, som ser korleis historia utviklar seg i framtida, og delvis hugsar ho sin eigen historie medan ho deler den med oss.

Hennar store kjærleik, Anders, spela av Tomos Young, dør frå henne, og som ung enke har ho 5 barn å ta seg av.

Kjærleikshistorien deira vert dansa, og det er så flott koreografi, at eg nesten vert på gråten, så rørande er det!

Som fattig enke prøver ho å klare seg utan hjelp frå fattigkassa.

Ho låner pengar og startar butikk. Men sidan ingen andre har pengar heller, lar ho dei få skrive på bok, og endar i praksis opp med å gi vekk maten.

Butikk-investoren Herr Frankson, spela av Andre Ernst grnås.

Haugesund er på denne tida avhengig av silda-fiske, og når silda forsvinn i sju år på rad, er det ikkje berre folk, men 4 av 5 bankar som går konkurs.

Før han døydde, tente Anders pengar på gauking, ulovleg sal av brennevin. Og Amanda Sofie bestemmer seg for å ta opp att forretninga hans.

Ryktet vil ha det til at ho sel seg sjølv og.

Historien vekslar mellom Amanda minne av kva som skjedde og av filminnspelinga av dei samme episodane i livet hennar. Her er Solveig i rolla som Amanda, som lagar mat til alle naboane.

Ei ny politi-kvinne i byen, spela av Siri Embla Risnes, er svært mistenksom, og til slutt tar ho Amanda Sofie på fersk gjerning.

Den andre politi-offiseren, spela av Jon Eikemo, er ei vennleg sjel, og svært glad i Amanda Sofie.

Med alle pengane ho har tent på gaukinga, kjøper Amanda Sofie nye kjolar og sko til sine 5 jenter, i tillegg til å hjelpa venner og kjente som treng det.

I parallell-historien om skodespelar Elise, går ho heim etter ein lang dag med filming i drivande regn.Ekte vatn, eit sjarmerande danse-nummer og ein dy-våt skodespelar.

Kven er alle dei grå folka i bakgrunnen? Dei er grå-folket vel! Dei som er forutinntatte, fordomsfulle, som seier kom-som-du-er-og-bli-som-oss, jantelovs-elskande du-skal-ikkje-tru-at-du-er-noko, “normale” folk. Dei har masse små roller gjennom heile stykket, og er dei som driv handlinga framover.

Her ein ein grå-folk avis-selger…

Og ein grå Burberry-snobb…

Mot slutten vinn Elise den norske film-prisen, Amanda (oppkalt etter Amanda Sofie).

Resymeet her blir kort og litt forvirrande, og eg har hoppa over mykje av stykket.

Birgit Amalie Nilsen har skrive manus og regisert forestillinga.

Kjetil Bjørnstad har komponert musikken.

Steffen Østensen har scenografien.

Darren Roysten har koreografien.

Halvor Lillesund er musikalsk leiar.

Og eg hadde kostyme-designet

Skodespelarar: Solveig Andsnes, Linn Løvik, Jørgen Langhelle, Jon Eikemo, Andre Ernst Grønås, Tomos Young, Lene Romseland, Siri Emlba Risnes, Janna Kari Kvinnesland, Odvar Husby, Heine Valvatne, Kjell Otoo Gard, Aslak Rossehaug, Kjetil Holme, Mas Hisham.

Her er kritikk frå Haugesunds Avis. 

(pressefoto)

Bergen er heimstad til eit av Unescos Verdens arvestykker: Bryggen. Ei lang rekkje gamle sjøhus frå 1400-talet. I desse husa arbeidde ei mengde folk, alle i fiske-relaterte jobbar. Bearbeiding, kjøp, salg, lagring, eksport.

Eg ville visa nokre av desse folka og arbeidsplassane deira. No til dags er Bryggen fylt av turistar, restaurantar, kunstnarar og suvernir-sjappar. Ting har endra seg.

Men det er mange fleire sjøhus langs strankanten i Bergen by. Mange av dei er rivne i dag, no og då høyrer ein om brannar som herjar og øydeøegg endå eit gamalt bygg.

Her er nokre bilete basert på gamle fotografi (med løyve frå Bergen Historiske Billedarkiv) som viser korleis den gamle strandsona såg ut.

Allereie på 1400-talet var Bergen største eksport-havn for fisk. Fiskarar frå heile kysten kom til Bergen med si verdifulle last og solgte den der. Kjøpmenn frå Tyskland kjøpte heile skipslaster og tok meg seg heim. Framleis finn ein fleire tyske etternavn i Bergen.

Bergen er kjent som byen i Norge der det regnar mest, (ikkje utan grunn!) og eg klarte ikkje motstå freistinga når eg fant dette gamle fotografiet. “Eg visste dei hadde ein ark gjøymt vekk her ein stad!” heiter bilete.

Eit anna turist-mål i Bergen er fiske-torget. No er det mest strikka-gensrar, blomar og billeg import frå Asia. Men fisken er der fortsatt.

Her er utsikten frå Strandkaien inn mot fiske-torget.

I 1916 var det ein stor brann som øydela mesteparten av Strandsiden og Nordnes. Dette bilete er teke rett før brannen. Strangaten ser annleis ut i dag. Muren er i bakgrunnen.

Eit anna kjent og kjært særmerke med Bergen er alle smuga. Her er det barn som leikar i bakgatene i Sandviken. Desse små husa fins fortsatt og er blitt veldig attraktive på hus-marknaden.

Og endeleg, litt ekte mannfolk til treningsrommet.

Koret består av falne krigarar, som no feirar og festar i Valhall. Med nydelege stemmer losar dei oss gjennom den episke historia, musikken ny-komponert av Reid Gilje.

Alle kledd i lilla nyansar, fargane til sol-nedgongen, og leda av Jorunn Skjoldmøy.

I føydde til detaljar i gull, for å framheve det mystiske og mytiske.

Jorunn kastar ned kjolen sin mot jorda, for å symbolisere kontakten mellom Valhall og MidtGard.

Mine to favoritt-kostymer var til Hugin og Munin, Odis to ravner. Dansaarar Marthe Kristiansen og Karoline Heggedal gjorde ein fantastisk jobb som Odins auger.

Valhall er oppbygd. og ligg over orkesteret, og verkar som om det svevar i lufta.

Men kva er Valhall utan sjølvaste Odin?! Spela og sunge av Henning Sudmann.

Kappe i bomullsfløyel, med juksepels kant. Silkebukse, silketopp og eit silke/gull brokade-belte.

Eg lagde fleire kapper til produksjonen. Som denne store rød linkappa til ei av damene som leda blotet.

Ei anna kappa vart laga av lær til skalden, spela av Preben Hodneland. Resten av kostymene er enten frå tidlegare oppsetningar eller privat eigde.

La meg vise litt fleire bilete frå sjølve forstillinga.

Blot-ritualet var ein del av forestillinga.

Inga viking-forestilling utan kamp, sant?

Håkonarspelet er regisert av Leif Egil Vatnøy.

Scenografi: Robbie Sinnott.

Koreograf: Ane Smørås.

Lysdesign Axel Sundbotten.

Hovudrollene er spela av Siren Jørgensen, Frank Andreassen, Lyni Treekrem, Nils Ole Oftebro, Frode Winther, Preben Hodneland.

På grunn av rettighetar og andre reglar og lover hadde me ikkje lov å bruke kostymene frå tidlegare oppsetningar i denne highlights-versjonen. Men folk må jo ha klær på seg… så denne gongen var jobben min å a) få dei til å sjå fine ut og b)få dei til å sjå ut som del av ein heilhet og c) gi eit hint av den originale musikal-oppsetninga.

Fyrst ut var Jesus Christ Superstar, satt opp i 1999 og 2001. Dette var den aller første forestillinga eg lagde kostymer til, og sanneleg var lærings-kurva bratt!

Heine Totland spelar Jesus. Eit 40 manns stort ensemble spør han “Kva skjer no, sei meg kva er det som hender her?”

Rein Alexander spelar Kaifas, som er direkte irritert på at folket hyller Jesus.

Og her er Espen Hana som kong Herodes, med sitt charleston-dansande hoff. Dei kvite kjolane vart brukt i 2001.

Ikkje mindre enn fire Maria-er i highlights-versjonen, tre av dei i kjolar eg designa/sydde.

Tonje Bakken i ein asymmetrisk, rosa-gul viskose-bomulls kjole.

Elisabeth Moberg i den skråklypte taft-kjolen sin.

Og til slutt Britt Synnøve Johansen i sin draperte kjole.

Og heilt til slutt, Sigurd Sele, som spelar Judas. Denne fyren gir ALT på scena, og treng strengt tatt ikkje mikrofon i det heile tatt, han har lunger som ein elefant

“Jesus Christ Superstar, er du verkeleg den du seier du er?”

Neste musikal er Miss Saigon. Norgespremieren var på Moster i 2009, regisert av Lisa Kent, som og hadde regien for Highlights.

Kjærleikshistorien mellom amerikanske Chris og vietnamesiske Kim, spela av Mareike Wang og Rune Svendsen.

Rein leiar soldatane i eit mannskor av dei sjeldne. Dei syng “Bui Doi” (Livets støv), som handlar om dei uønska barna av blanda rase mellom amerikanske soldatar og vietnamesiske kvinner, som bur på barneheimar i Vietnam.

Mannskor er vakkert!

Og så har me den Amerikanske Draumen! To “ingeniørar” for anledningen, Helge Jordal og Sigurd Sele.

Denne Ginger Rodgers kjolen var nylaga for anledningen. Eg lagde mønster og gjorde han ferdig etter at skredder Elisabeth fekk unna mesteparten av saumen.

EWg laga og ein ny Frihetsgudinne-kjole til Britt Synnøve. Dette er ikkje den beste kamera-vinkelen for det draperte flagget, men kva kan ein gjera …

Ein annan kjole eg laga var til Marilyn Monroe, alias Elisabeth.

Etter pausen var det Chess som stod for tur! Skriven av Benny Anderson og Bjørn Ulvæus og Tim Rice. Norgespremiere i Moster Amfi i 2006, regi av Birgit Amalie Nielsen.

Mine original-kostymer til Chess var kremfarga i første halvdel av showet, og i sterke, varme fargar i andre halvdel. I highlights-versjonen, var dei stilige og formelle i svart og kvitt.

Den musikalske leiaren, Bjørn Skagestad, freistar å dirigere både koret i Merano, Helge på stor-tromme, Sigurd på triangel og Espen på symbalar…

Reins versjon  av “Anthem” hausta massiv applaus.

Vesle Britt Synnøve med den store, store stemma!

“For eg er dommaren, eg kan mitt fag!”

Heines “Vern om det barn” er så gripande at det gjer vondt.

Vakre Susanne dansar som ein draum.

Sigurd og Elisabeth i ei stillferdig stund.

For så å avslutte med eit smell. “Ei natt i Bangkok”, og Øystein Kausrud imponerer som flamme-slukande tempeldansar.

Og endeleg: Les Miserables!

Lekre jenter!

Elisabeth som Fantine.

Tonje som Eponine.

Og kva er vel Les Miserables utan Konge på ei kro!?!

TO kongar på ei kro, faktisk!

Og sjølvsagt: frua sjølv

Rein som Valjean syng “Bring han heim” (Å, dette er ein definitiv favoritt hos meg)

Sigrud, som Enjolras, leiar folket i song:

“Kan du høyra folket syng?

Det er ein song for arge menn

Det er musikk frå dei som aldri vil ha slave-kår igjen”

Skandi Skansen er oppkalla etter ein bydel i Bergen, og nokre av motiva er derfrå. Me byrjar på a-dekket og stova der:

Her er den gamle brannstasjonen på Skansen, med vann-reservoaret ved sidan av. Tenk at dei egentleg vil fylle igjen her!? Denne idyllen midt i byn?

Her er det gamle tårnet, med god utsikt over byn.

Eg må berre vise deg bilete av taket, er det ikkje flott?!

Så går me inn i messa:

Innandørs vindauge er ein god idé for å spre dagslys. Her heng det fire bilete fra smaua i område rundt Skansen.

Tenk så flott det hadde vore å budd her!

Om me beveger oss oppover i båten går me forbi to bilete i trappeoppgangen. Fyrst dette malte sjøhuset på Lepsøy, utanfor Os.

Så dette av ein svensk åker.

Oppe på E-dekket kjem me til Captain´s lounge. I bakgrunnen ser du røykerommet.

Dei kvit skinnsofaene gjer rommet så lyst og flott og… eksklusivt, syns eg!

Bilete frå verftet i Dåfjorden, der dei reparerar gamle båtar. Alltid flotte motiv å finna her!

…og ein gamal segl-båt.

Den andre kroken av rommet.

Inne i røyke avdelinga.

Baug-bilete har fått navnet “Ups and downs”.

Her heng og ein liten kopar-by, der mottoet er å “Live out loud!”

Oksidert kopar, med messing og andre funne objekt.

Så tar me turen innom Kapteinens lugar.

“Full fart framover” heiter bilete, men tanken er at det skal mane til ettertanke før ein durar framover for fullt.

Og inne hos Chiefen heng det ein gamal dykker-klokke.

Inne på konferanse-rommet heng desse metall-bileta.

Silketrykk på aluminium. Ein kombinasjon eg ikkje har prøvd før, men som får eit friskt og reint uttrkk, syns eg. Diktet er eit hyllningsdikt til øyane her vest i havet. Og øys som er avbilda heiter Trettholmen og ligg utanfor Goddo/Brandasund.

Øverst ombord ligg sky-loungen. Det flottaste rommet, lyst og fint. Her heng det fire bilete i serie.

Rommet sett frå ein annan vinkel.

Motiva er alle nærbilete av båtsider, med andre element lagt til. Litt meir abstrakt enn eg ofte jobbar, men desse bileta er blandt mine favorittar ombord i denne båten.

Då håpar eg du har hatt ein fin omvisning, og endå meir håpar eg at folka ombord kjem til å trivast med bileta eg har laga for dei.

Eit tre-delt bilete til dei som truleg leverer Norges beste laks: Salma!

Det fyrste er laga av lakseskinn, som eg har farga og sydd saman.

Det andre er ein foto-collage trykt på folie og lagt mellom to plexi-glas plater.

Det tredje er laga av oksidert kopar og messing.

For denne produksjonen for Stord vidaregåande skule, musikk-linene,  var eg hyrt inn for å lage scenografi, skaffe kostymer og rekvisitta, lage plakat og instruere maskørane.

Hovevekta av arbidet gjekk likevel inn i arbeidet med scenografien, og å male det store bakteppet. Intet mindre enn 70 kvadratmeter er det!!! Landskapet i siluett vart laga etter min model av byggfag på Stord Vdg, og dei gjorde ein kjempejobb! Mellom 2 og 4 meter høg, og 14 meter lang.

Eg jobba tett med lys-designarer for å få eit varmt uttrykk, og eg syns han gjorde ein kjempejobb. Som du ser på bilete nedanfor (på eine glorien), har eg brukt gullfarga blad-metall nokre stadar i bakteppet. Den største og viktigaste delen er sjølvsagt Guds alt-sjåande auga.

Attende til sjølve stykket. Tevje, mjølkemannen, spela av Arne Kvarven. Nett fylt 19, med ei nydeleg barytone-stemme. Eg gler meg til å fylgja karrieren hans, han kjem til å gjera det stort!

Side-teppene er malte, delvis av meg, men mest av elevane sjølve. Eg hadde laga eit stort hebraisk stempel-alfabet, som dei brukte til å trykke teksten på med. 10 tepper á 8 meter. Teksten skal illduere teksten i Toraen, jødanes heilage bok.

Her er Golde, Tevje si kone, spela av Susanne Nesse. Kvaliteten på songen, både blant solistar og kor er gjennomgåande veldig god, ingen som fell igjennom her!

Tevje som fygjer den eine dottera til togstasjonen.

Perchek, spela av Joakim Vikanes, lærer dei unge jentene å ikkje stola på arbeidsgjevarar.

Kostymene er ei blanding av elevane sine eigne fra skuffer, skap og loft, delvis frå Bømlo Teater. Eg designa desse for Les Miserables for nokre år sidan, og det er veldig greit å kunne bruke dei fleire gongar.

Ein av mine favorittar i forestillinga, skreddaren Motel Kamzeu. Han er som ein ivrig hunde-valp, og eg må berre smila av spelet hans.

Ingen musikal utan dans, vakre kvinner, og høgrøsta menn , sant?

Russerane dansar i baren. Skjortene deira er nylaga for produksjonen. Eg klyppte dei, og dei sydde dei sjølv.

Eit anna kostyme laga  nytt, var denne lange nattkjolen til Frauma Sara i mareritt-scena.

Den vennlege politimannen med dei tvilsame komplimenta.

Tevje forlet Anatevjka med sine siste eigendeler. Det einaste som er igjen er huset og spelemannen på taket…

Anmelding i Bladet Sunnhordland.

Nokre detalj-bilete av bakteppet, tatt av Olav Bjørkum:

I messa:

Slik ser dei ut på veggane:

I opphaldrommet fortset det greske tema:

På veggen, med vindauge inn til messa:

I røykerommet går fargane i blått:

Eit par etasjar opp finn du Kapteinens stove. Her er bileta i dette rommet:

Og på veggane:

Over brua, er det mest eksklusive opphaldrommet av dei alle: Sky-loungen (eller himmel-stova som det ville vore direkte oversatt Her har eg laga eit stor korintisk ornament:

Eit par bilete til Kapteinen og Chiefen:

Og her er eit bilete av dåpe-skipet på sjølve dåpsdagen, 11. november 2010. Ein nydeleg solrik dag i Molde.